Internet-iPod

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, is er hier aan de rechterkant iets verschenen, waarmee je muziek kan spelen. En het is iets handigs hoor: het noemt Streampad en het principe is eenvoudig: je stuurt links door die verwijzen naar muziek, die worden dan in een bibliotheek geladen en met een simpel mediaspelertje (zoals hier op m’n blog) kan je dan overal die muziek afspelen. Ook kan je (als je dat écht wilt) je volledige muziekcollectie uploaden (naar een betalende account), maar dat hoeft niet echt: de bibliotheek bevat al heel wat goeie nummers.
Je kan de speler ook gebruiken om mp3-feeds af te spelen (zoals deze hier, die speelt m’n playlist voor deze website af via een feed op de Streampad-website), waardoor het abonneren op podcasts nog een stuk makkelijker wordt.
Ik kan zo’n initiatief alleen maar toejuichen: de toegankelijkheid tot muziek wordt hierdoor drastisch vergroot én vergemakkelijkt, wat dan ook de bedoeling is van de maker van dit handigheidje. Ik beloof het jullie: elke week gaan er een hoop extra nummers in m’n playlist staan!
Als klap op de vuurpijl: alles wat aangeboden wordt, kan je downloaden!

Over piraterij en mini-staatjes

Uit DeMorgen online:

Piratebay.org wil ministaat Sealand kopen

De rebelse site Piratebay.org waar zogenaamde ‘torrents’ voor het downloaden van software, films en muziek aangeboden worden, heeft zijn oog laten vallen op het al even tegendraadse en door niemand erkende ministaatje Sealand, dat onlangs door zijn eigenaar te koop is gesteld. De website wil zich op het platform in de Noordzee vestigen om zo te ontsnappen aan conflicten met de muziek- en filmindustrie. Piratebay.org heeft inmiddels een campagne opgestart om de aankoop te financieren. Wie een duit in het zakje doet, mag zichzelf een burger van Sealand noemen, zo schrijft de nieuwssite ZDNet.be.

Enkel per boot of helikopter bereikbaar

Het voormalige militaire platform bevindt zich voor de Britse kust, heeft een bewoonbare oppervlakte van 550 m2 en werd veertig jaar geleden gesticht door de Brit Roy Bates. Het prinsdom Sealand wordt officieel door geen enkele andere staat erkend. Het bestaat uit een metalen platform dat op twee betonnen pijlers rust en in 1941 buiten de kust bij Harwich werd gebouwd om er een geschutsbatterij te installeren. Het platform is alleen per boot of helikopter bereikbaar.

In 1967 bezette Roy Bates, een oud-majoor in het Britse leger, met zijn gezin het platform. Aangezien het platform zich toen in internationale wateren bevond, achtte hij zich gerechtigd een eigen staat uit te roepen en zichzelf de titel ‘prins’ toe te kennen. In 1974 werd een grondwet ingevoerd. Een vlag, een volkslied, een paspoort en een munteenheid – de ‘Sealand dollar’ – volgden kort daarna. Nu staat het ministaatje te koop voor 750.000 euro.

Volgens The Pirate Bay is Sealand een perfecte aankoop voor hen. In het voorbije jaar moest men afrekenen met juridische acties van de filmindustrie, waardoor de site voor korte tijd verdween. De campagne om Sealand aan te schaffen wordt samen met de organisatie ACFI georkestreerd vanaf BuySealand.com. Op hun blog zeggen de initiatiefnemers dat ze wellicht twee miljoen dollar moeten verzamelen om het ministaatje over te nemen.

Indien de onderhandelingen met de huidige eigenaars van Sealand mislukken, wil Piratebay.org proberen om ergens anders een klein eilandje te kopen. Prijzen voor een eiland starten vanaf vijftigduizend dollar. (belga)

Ze zouden het verhaal moeten verfilmen; over een man die koppig een eigen staat sticht op een verlaten en desolate plaats, over een groep rebelse mensen die protesteren tegen de dure muziek- en video-prijzen met een piraterijwebsite, en over de druk van het establishment om hun plannen te saboteren. Hollywood roept me!

Bloggen en fouten maken


Het lijkt bij sommigen een onvermijdelijk probleem: ze starten een o zo hippe en trendy blog op, en wat blijkt er al snel? Het beheersen van onze Nederlandsche taal vormt een onoverkomelijk probleem. Spelfouten, archaïsch woordgebruik en onsamenhangende zinnen zijn schering en inslag. Raulens Be-Duck (http://blog.seniorennet.be/omaatje/), foutenjager en een vaste bezoeker van deze blog, geeft commentaar op het fenomeen.

Beste Raulens, bedankt voor het interview. Wat bracht u ertoe om zo actief op zoek te gaan naar fouten in weblogs, beter gekend onder de naams blogs?
Ik ben een fervent surfer en dan durf je wel eens een blog te bezoeken, maar niets is dan zo ergerlijk als spellings- en typfouten. Het is toch wel een afknapper als je weeral eens moet constateren dat de auteur zich zelfs niet de moeite getroost om een spellingscontrole de grootste blunders uit zijn teksten te laten filteren. Het is toch maar een kleine inspanning om de dt-fouten automatisch uit je teksten te laten verwijderen ipv. je onsterfelijk belachelijk te maken voor de volledige internetgemeenschap.

U hebt een punt, soms zijn de fouten niet te overzien in weblogs. Wat stoort u het meest: spellingsfouten, foutieve zinsconstructies, of misschien wel inhoudelijke dwalingen?

Als ik eerlijk mag zijn: de vormeigenschappen en schrijffouten zijn ergerlijk, maar de basis van een blog is toch nog steeds de inhoud. Wat me dan ook mateloos stoort, zijn mensen die beweren iets te weten maar hun kennis enkel uit onbetrouwbare websites halen.
Een mooi voorbeeld hiervan is het citeren uit teksten op eenzijdige, subjectieve websites. Neem nu bvb. “The New American“. Dit is een radicaal anti-communistische en pro-Amerikaanse website, met duidelijke ideologische standpunten; deze kan dus als dusdanig niet geciteerd worden om een objectief standpunt duidelijk te maken, want hetgeen je wilt citeren is per definitie niet objectief.

Als u dan zo’n storende website ontdekt, welke acties onderneemt u dan om deze naar een hoger niveau te tillen? De auteur bestoken met e-mails, of iets genuanceerdere terechtwijzigingen?

Wel… [aarzelt]… Ik heb soms de neiging om de auteur van bepaalde teksten lastig te vallen met e-mails waarin ik nogal koppig, ik geef het toe, mijn standpunten verdedig. Dit gebeurt echter wel pas ná het subtiel attent maken op de fouten hoor!

U sprak daarnet al over het gevaar van subjectieve bronnen om uit te citeren, maar heeft u geen lijstje voor de nieuwsgierige lezers met de grootste blunders op websites en meer bepaald blogs?

Ik wil hier geen populistische praktijken beoefenen in het vernederen van bepaalde websites, maar sommige vallen toch écht wel op. Mijn persoonlijke top-3 :

  1. Het Laatste Nieuws. Populistische nieuwswebsite. Ze bieden de lezers van hun artikelen de mogelijkheid om die te becommentariëren, maar in 90% van de gevallen staan die tekstjes vol met dt-fouten, foute zinsconstructies en ongefundeerde meningen. Ergernis ten top gedreven!
  2. Borat Home Page. De website van die Britse komiek die dat ronduit smakeloze typetje “Borat” zelfs tot in de filmwereld wist te brengen. Een schande voor alle Kazakse reporters die wel een (politiek-inhoudelijk en grammaticaal) correcte website willen lanceren, de ergste nachtmerrie van filologen Engels.
  3. Stad Sint-Niklaas. De website van, u raadde het al, de stad Sint-Niklaas. Overbodige informatie, spelfouten en aankondigingen van oninteressante activiteiten troef. Wat er hier hapert: inhoud.


Als ik alles goed samenvat: ondanks uw jacht op typfouten, primeert inhoud bij u nog steeds op vorm?

Inderdaad, ik hecht nog steeds, ondanks mijn hekel aan onzorgvuldige teksten, meer belang aan inhoudelijk correcte teksten; oppurtunistische standpunten dragen toch alles behalve mijn voorkeur weg.

Bedankt voor het interview en hopelijk is dit niet de laatste keer dat u uw mening geeft over een bepaald blog-gerelateerd onderwerp hier op www.sandervandermaelen.be .

Thorgal 29 – Het offer

Eindelijk heb ik ‘m! De allernieuwste, en waarschijnlijk allerlaatste strip in de alom geprezen (toch wel hoor) reeks “Thorgal”. Voor diegenen die de reeks niet kennen: schande! Vandaag (en gisteren) vertelde ik aan iedereen die het wilde horen dat dit de best verkochte strip in België is, en wat leerde het opzoekingswerk mij?

**********************
Er bestaat allang onenigheid over welke de best verkochte strip in Vlaanderen is. De eerste plaats wordt opgeëist door zowel Jef Nys als Merho, maar is afhankelijk van de gebruikte parameters (…)
In de daaropvolgende lijst van best verkochte strips in Vlaanderen vallen de namen Urbanus, F.C. De kampioenen, Suske en Wiske, XIII, Largo Winch en Thorgal.
***

Wallonië steekt een voetje toe. Eén Waal beheerst de Europese strip voor volwassenen: Jean Van Hamme, de senarist van drie van de zeven best verkochte strips van vorig jaar in Frankrijk (‘XIII’, ‘Largo Winch’ en ‘Thorgal’).
***
In de jaren ’80 groeide de stripreeks Thorgal uit tot wellicht de allerbeste in het fantasy-genre. Krachtig tekenwerk, een spannend intrige en geloofwaardige karakters. Maar dat was toen…

****************************

Het is dus een populaire (ok, niet dé populairste, maar in de Fnac wel bestverkochte) strip die duidelijk boven andere uitsteekt. Je kan tegenpruttelen wat je wilt, de recensies spreken denk ik wel voor zich. Het verhaal: Thorgal is de laatste afstammeling van een sterrenvolk dat lang geleden de aarde bewoonde, en dat omkwam toen ze met hun ruimteschip terug op aarde wilden landen in de vroege middeleeuwen. De kleine Thorgal (geboren in de storm waarbij zijn ouders omkwamen) kwam terecht bij een vikingstam, en het verhaal is gelanceerd. Samen met zijn vrouw Aaricia, en later met hun kinderen Jolan en Wolvin, beleven ze de spannendste avonturen, over de grenzen van tijd en ruimte heen.

De strip is een mooie mengeling van klassieke elementen (de opbouw van de reeks, de continuïteit in de diktes van de strips, enz.) met fantasy-elementen (sterrenvolk, Thorgal’s kinderen hebben ook speciale krachten). Er is echter iets héél speciaal aan deze reeks: de personages worden nl. ouder! Ja inderdaad, in de eerste strip is Thorgal nog een (zeer) jonge jongeling, en na enkele flashbacks zie je hem steeds ouder worden; hij krijgt kinderen met zijn vrouw, die ook groeien, en in dit album is Thorgal nog maar een schim van de grote krijger die hij ooit was. Wat echter moet gezegd worden, en hiermee sluit ik aan met de laatste “quote” van mijn opzoekingswerk: niet alle strips in de reeks zijn even goed, zelfs verre van. Er zitten enkele pareltjes tussen (de quadrilogie, of hoe noem je een reeks van 4 strips die eenzelfde verhaal vertellen, rond Tanatloc en Ogotaï vind ik persoonlijk schitterend) maar ook enkele gerecycleerde verhalen. Het verhaal waarvan nr. 29 de afsluiter is (het is ook zéér hoogstwaarschijnlijk het allerlaatste album), rond een toernooi waarop Thorgal vergiftigd is, doet nogal veel denken aan een eerder album, nl. “De Boogschutters” (ook een toernooi met allerlei krijgskunsten en -disciplines). Er kan veel over gezegd worden, maar laat ik maar afsluiten en hiermee ook besluiten: globaal gezien een schitterende reeks, die niet op haar hoogtepunt eindigt maar wel in relatieve schoonheid.
Farväl Thorgal Aegirsson…

The Name of the Rose

Vandaag voor het eerst de toch wel meer dan deftige film “The Name of the Rose” gezien. Gebaseerd op het boek van Umberto Eco, zetten de hoofdrolspelers Sean Connery en F. Murray Abraham een meer dan goede prestatie neer. Sean Connery, ja, u kent hem wel, die sympathieke Schot die als mister Universe en James Bond toch al een heel klein beetje onsterfelijk werd, speelt hier de fransiscanermonnik William of Baskerville, die door een Benedictijnerabdij ter hulp geroepen wordt. Daags voor een conferentie met enkele hoge geestelijken, wordt een jonge broeder vermoord aan de voet van de abdij (die op een rots gelegen is, en het is eigenlijk meer een fort dan een vredige abdij) gevonden. William moet dan, geassisteerd door zijn jeugdige novice Adso of Melk (F.M. Abraham) de moordenaar trachten te vinden. Deductie draagt hij hoog in het vaandel: hij hecht dan ook geen geloof aan de zogenaamde duivel die zou rondzwerven, want de ratio is de basis van alles en de ratio zal deze moord ook oplossen. Wanneer er later echter nog een aantal monikken vermoord worden, en op de koop toe de Inquisitie een bezoekje komt brengen aan de abdij, wordt William’s zoektocht steeds moeilijker.

Een goede film, die zeer zorgvuldig opgebouwd wordt en waarbij je, als William een nieuwe moordthese poneer, denkt: “tiens, dat zou me toch moeten opgevallen zijn”. Gelukkig kwijt Sean Connery’s personage zich meer dan voldoende van deze taak.

En nu we het toch hebben over William of Baskerville’s pleidooi voor de ratio, laat me even zeggen dat ik hem volledig gelijk geef. Dwaas bijgeloof, angst voor de wereld en impulsieve besluittrekkingen zijn niet meer dan het product van een eeuwenlang onderdrukte mens. Vroeger wist de mens niet hoe het gros van de dagdagelijkse fenomenen verklaard hoorden te worden, waardoor al snel een godsbeeld gecreëerd werd: alles is bepaald door een hogere macht, die ons doen en laten al dan niet direct beïnvloed. Omdat de mens een houvast nodig heeft, heeft hij dit godsbeeld nog gestimuleerd door allerlei instellingen op te richten die moesten waken over dit godsbeeld. Meningen over deze god durven echter wel eens te botsen: wereldlijke en geestelijke leiders zijn hierom overal in de wereld meer dan eens vermoord, oorlogen werden gevoerd en de machteloze mens moest dit steeds maar ondergaan. Als er dan eens een belezen persoon was die meende dat hij bepaalde fysiologische processen kon verklaren, werd hij gedood of verbannen en zijn werken geïndexeerd. In dit opzicht is de Arabische wereld (in het verleden) toch heel wat toleranter geweest: zij stonden nl. al vanaf de Oudheid véél verder op wetenschappelijk gebied, mbt. oa. astronomie, geneeskunde en wiskunde, en deze vooruitgang vormde voor hen geen probleem op godsdienstig gebied. Onze westerse roomse kerk is op dat vlak, zoals gezegd, veel vasthoudender geweest: tot laat in de 20ste eeuw waren allerlei bijdragen tot het ontwikkelen van het menselijke intellect taboe, zelfs verboden. Nu nog steeds probeert Vaticaanstad invloed uit te oefenen op de (minder belezen) wereld, in Afrika bvb., door condooms te verbieden waardoor ei zo na de gehele bevolking daar tegenwoordig aids heeft, tot zelfs het kleinste (verkrachte) kind toe. Dogma’s zijn duidelijk niet zo goed als sommigen ons wel proberen voor te spiegelen: ze zijn enkel gebaseerd op emoties, wat me terugbrengt bij het eerste punt: de ratio. Wanneer de mensen gebruik leren maken van hun verstand, het zuivere deductieve verstand, zou de wereld een veel betere plaats zijn: USNA-presidenten zouden twee keer nadenken voor ze de gehele wereld tegen zich in het harnas jagen met oorlogen overal waar de CIA maar kan komen, ouders zouden hun kinderen (in hetzelfde land, jawel) niet massaal naar scholen sturen die het creationisme propageren en de obsessie voor buitenaards leven zou wat getemperd worden. Alles en iedereen is een product van onze geest, meer bepaald van ons verstand, en men moet dit eens leren aanvaarden. Niet door allerlei beperkingen en wetten op te leggen, neen, door de mensen te onderwijzen: toon ze hoe Aristoteles, Descartes, Newton en Nietzsche tot verklaringen en denkwijzen voor dit aardse leven probeerden te komen, opdat het spirituele leven van de mensen een gepaste plaats krijgt in dat aardse leven.

Blog online!

Hoeree hoezee, de blog is… online! Eindelijk heb ik eens die (toch zo saaie) website van m’n server gegooid en gekozen voor een hippe, trendy blog. Je moet toch meegaan met je tijd, nietwaar.

Mijn checklist voor wat ik op mijn o zo trendy blog wil verwezenlijken:
1/ 1 unieke bezoeker per dag krijgen die zo dwaas is mijn eigen dwaasheden te komen lezen
2/ 2 vaste bezoekers hebben die nog dwazer zijn aangezien ze dan regelmatig al deze dwaasheden zullen lezen
3/ 3 posts per 2 weken minimum.

Let’s go for it.