CATEGORY: belgië

UGent steunt sans-papiers

Na de vele perikelen met sans-papiers aan enkele Brusselse universiteiten, heeft de VLIR – Vlaamse Interuniversitaire Raad – om hierrond met een gemeenschappelijk standpunt naar buiten te komen. Ze vragen aan de federale regering om die beruchte omzendbrief eindelijk eens rond te zenden, zodat asielzoekers weten wie hier mag blijven (als ze hier al lang verblijven en goed geïntegreerd zijn). En aansluitend een degelijk migratiebeleid zou ook welkom zijn.
Concreet voor de UGent: onze universiteit gaat een ruimte ter beschikking stellen waar sans-papiers terecht kunnen, net zoals al weken het geval is aan de VUB. De discussie zal hierdoor ongetwijfeld gestart worden binnen de universitaire gemeenschap.
Hieronder vind je het volledige persbericht. Een commentaar op deze migratietoestanden volgt nog.


PERSBERICHT VLAAMSE INTERUNIVERSITAIRE RAAD (VLIR)

UNIVERSITEITEN ENGAGEREN ZICH VOOR MENSEN ZONDER PAPIEREN

Sinds enkele maanden zijn de universiteiten in ons land op pertinente wijze betrokken bij de problematiek van de mensen zonder wettig verblijf, de sans-papiers. Aan de Université Libre de Bruxelles (ULB), de Université Catholique de Louvain (UCL) en de Vrije Universiteit Brussel (VUB) worden lokalen bezet. Straks stelt de Universiteit Gent een ruimte ter beschikking en andere universiteiten in Vlaanderen treffen voorzieningen om sans-papiers op te vangen.

Universiteiten kunnen zich niet afzijdig houden in het regularisatiedebat. Hun meest wezenlijke bijdrage daartoe bestaat erin wetenschappelijk onderzoek te verrichten naar de mechanismen van de sociale en economische problemen van onze samenleving en in het bijzonder betreffende de problematiek van de migratie. Universiteiten hebben ook een maatschappijkritische functie. Zij moeten zich kritisch durven opstellen ten aanzien van politieke en morele gezagsdragers. Komen zij op voor echt maatschappelijk welzijn? In welke mate dringen zij burgers een eendimensionale identiteit op, door hen te identificeren met hun etnische afkomst?

Wetenschap zoals de universiteiten die beoefenen, moet ééndimensioneel denken en handelen ontmaskeren. Zij leert dat de realiteit ingewikkelder is, dat identiteiten gelaagder en opener zijn dan ‘ideologen’ voorhouden. Zij kan ertoe bijdragen het debat over migratie en regularisatie op een werkelijk fundamentele wijze te voeren, zonder vooringenomenheid, maar op zoek naar nieuwe denksporen. En tegelijk aandacht vragen voor de harde realiteit en de pijnlijke gevolgen van de sociale en economische problemen, voor daadkrachtig optreden in dossiers zoals de uitvoering van een menswaardig asiel- en migratiebeleid.

De rectoren van de Vlaamse universiteiten, verenigd in de VLIR, vragen met aandrang aan de politieke verantwoordelijken van ons land dringend werk te maken van de integrale uitvoering van het regeerakkoord van 18 maart 2007, zodat mensen zonder papieren hoop krijgen dat er een einde komt aan hun wanhopige situatie. De Conseil InterUniversitaire Francophone (CIUF), de Franstalige tegenhanger van de VLIR, heeft eenzelfde standpunt ingenomen in het regularisatiedebat. De erkende erediensten en filosofische overtuigingen roepen in een recente gemeenschappelijke verklaring daar eveneens toe op.

Als eerste actie pleit de VLIR voor het snel regulariseren van het verblijf van de eerste categorie van personen die in het regeerakkoord worden genoemd. Het betreft mensen die vaak al lang in België verblijven. Hun kinderen krijgen vorming in onze scholen en hoger onderwijsinstellingen en staan klaar om hun professionele deskundigheid ten dienste te stellen van onze samenleving.

De VLIR moedigt de universiteiten aan initiatieven te nemen om het debat over de migratieproblematiek te stimuleren en te ondersteunen, en daarvoor samenwerking te zoeken met de hogescholen. Tevens nodigt de VLIR de instellingen voor hoger onderwijs uit de publieke opinie op positieve wijze te betrekken bij dat debat.

Tot slot roept de VLIR de Vlaamse universiteiten op om in solidariteit met elkaar en met de universiteiten in de Franse gemeenschap open te staan voor concrete vragen om steun die de sans-papiers en hun organisaties tot onze instellingen richten. Als mensen in nood aankloppen omdat ze geen oplossing meer zien, is het onze plicht daarop te reageren en het nodige te doen om hen bij te staan en op vreedzame wijze oplossingen te bepleiten voor hun uitzichtloze situatie.

Marc Vervenne, rector K.U.Leuven en voorzitter VLIR
Martine De Clercq, waarnemend rector K.U.Brussel
Paul De Knop, rector Vrije Universiteit Brussel
Luc De Schepper, rector Universiteit Hasselt
Paul Van Cauwenberge, rector Universiteit Gent
Alain Verschoren, rector Universiteit Antwerpen

Wat brengt 2009 op Belgisch gebied?

Na “Wat brengt 2009 op (internationaal) politiek gebied“, nu de Belgische versie.

Het Waalse belangenconflict zorgt ervoor dat de splitsing van BHV nog niet voor dit jaar zal zijn. Het economische herstelplan wordt beetje bij beetje uitgevoerd, maar sorteert niet het gewenste effect. De Fortis-commissie wordt na de verkiezingen in juni, die als grote winnaar LDD zullen hebben, uitgebreid naar een echte parlementaire onderzoekscommissie. De federale regering wankelt, maar Herman Van Rompuy blijft in het zadel, ondanks de dreiging van de terugkeer van Verhofstadt. Zowel OpenVLD als CD&V zien zich genoodzaakt om nieuw bloed te introduceren in de Vlaamse regering, wegens de vele schandalen. In Wallonië verkeert de PS in crisis na een tegenvallende verkiezingsuitslag.
Koning Albert beslist dit jaar wanneer hij de fakkel gaat doorgeven aan Filip. N-VA blijft vlaggen verbranden en de sp.a blijft kwakkelen met na de verkiezingen een hevige interne machtsstrijd tussen de huidige top en de oude(re)n generatie, die bijgetreden wordt door de allerjongste sp.a-leden en onafhankelijke bondgenoot sp.a Rood. En het land barst nog steeds niet.

De verkiezingen zullen alles bepalen met andere woorden.

Leterminé, toch voor de eerste maanden

De Koning heeft gisterenavond het ontslag van de regering olv. de immer beminde Yves Leterme aanvaard. Hoe het nu verder moet, zal Wilfried Martens, man van bijna 10 regeringen, uitzoeken. Dehaene aan het hoofd, lijkt het te worden. Misschien sp.a in de coalitie, maar dat willen de liberalen niet. Het zou goed zijn mochten ze hun veto hiertegen stellen: minpunten voor de liberalen, karma voor de sossen, en ze kunnen zich dan tenminste niet verbranden aan een slabakkende overgangsregering. Campagne voeren met een sterk programma en zorgen dat we meer stemmen halen dan Dedecker en het VB, dat moeten we doen! De rest zal zichzelf dan wel uitwijzen.

Yves Leterme, u kunt het niet aan.

De impasse is compleet. Leterme-I, wat de triomf van de heropstanding van de CD&V had moeten worden, is een complete ramp geworden. Een inleiding met Yves zelf, een grote middenbrok met kartelpartner N-VA en maandenlang non-beleid, en een slot met het Fortis-dossier en de blunders van justitieminister Jo Vandeurzen.

Van een communautair kostuumdrama naar een compleet gebrek aan respect voor de scheiding der machten, hét fundament van de democratische rechtsstaat, wie had dat durven denken? De gebeurtenissen van de afgelopen dagen en weken tonen aan dat Yves Leterme, tsjevenleider van ons land, écht niet competent genoeg is en hij er met zijn regering een knoeiboeltje van maakt. Even leefde de hoop op dat de premier zich ging profileren aan de financiële, bancaire en economische crisis, en zich een echt staatsman ging tonen. Pech gehad: de Nederlanders hebben ons in’t zak gezet met de verkoop van Fortis, en de regering zichzelf ook nog eens. Het kabinet van Leterme heeft blijkbaar actief heeft gelobbyed bij de bevoegde rechters in de zaak-Fortis om een gunstig vonnis te bekomen, terwijl één van de rechters wel een heel verdacht politiek spelletje speelt. Deze demarches ten spijt, is het vonnis in de zaak-Fortis over de hele lijn vernietigend voor de gang van zaken van de regering-Leterme in het dossier.
Vandeurzen’s zetten in het justitionele apparaat, om moordenaars achter de tralies te kunnen houden terwijl ze formeel vrij zijn, getuigt andermaal van een gebrek aan noties van waar onze democratische rechtsstaat voor staat: de scheiding der machten! Vandeurzen hield zich er niet aan, Yves Leterme klaarblijkelijk nog minder. Na maanden van non-bestuur, is het tijd voor Yves Leterme en zijn regering om andermaal haar conclusies te trekken en haar verantwoordelijkheid op te nemen – definitief, niet zoals in juli van dit jaar.
“Zinkende schepen slepen soms mensen mee”, schreef uw kabinet naar de openbare aanklager in de zaak-Fortis. Wel, nu is de tijd gekomen om zelf op te stappen en uw kwakkelende regering mee te nemen. Het is tijd om de mensen zelf te laten oordelen over hoe goed uw bestuur wel niet was de afgelopen maanden. Want de mensen geloven u niet meer, Yves Leterme. U kunt het immers niet aan.

Extra regulering vastgoedmarkt nodig

Markt appartementen zakt volledig in elkaar“, bloklettert de website van De Morgen vandaag. Willy Haegens, afgevaardigd bestuurder van CIB, de federatie van vastgoedmakelaars, wijt de prijsdalingen aan verschillende factoren: de financiële crisis die gevoelig toeslaat, maar ook een overaanbod aan appartementen. Vooral in de landelijke gebieden zijn er hopeloos te veel – en waarom?

Het overaanbod is volgens de federatie voor een groot stuk te wijten aan een typisch Belgisch fenomeen: particulieren die zonder marktonderzoek hun eigen appartementblokje neerplanten. “Zowat elke slager of bakker heeft bij wijze van spreken wel een paar appartementen laten bouwen, in de veronderstelling dat er voldoende vraag zou zijn”, zucht Haegens.

Het zou ondenkbaar zijn dat we enkel aan de enorme kapitaalskrachtige concerns het recht toekennen om huizen en appartementen te bouwen – iedereen moet immers zijn geld kunnen beleggen op de manier die hij wilt, en dan nog liefst in huisvesting – maar de wildgroei aan bebouwing is inderdaad een probleem in Vlaanderen. De meest voor de hand liggende oplossing is een verdere regulering van de vastgoedmarkt: naast het inkleuren van bouwgronden, moet de overheid ook vastleggen hoeveel wooneenheden er specifiek op die gronden mogen komen. Op die manier vermijden we een overaanbod aan middenklasse-appartementen, terwijl er vnl. een enorm tekort is aan betaalbare huizen en sociale woningbouw.
Misschien moet er ook nagedacht worden over een alternatief model van samenwerking tussen publiek en privé in deze, waarbij afgestapt wordt van de overdreven dure samenwerkingen die nu bestaan of in de pijplijn zitten. Het idee van het verplichten van sociale kavels in grote huisvestingsprojecten is op zich niet slecht, maar wat zien we vandaag in Gent? Tientallen projecten met 99 wooneenheden, want vanaf 100 moet er zoveel procent sociale wooneenheden zijn. En de privésector toestaan om sociale woningen neer te zetten aan dezelfde gunsttarieven als de huisvestingsmaatschappijen, ruikt naar een opgeklopte vorm van liberale cadeau’s aan de grote concerns.
Veel vragen, weinig antwoorden.

Kartels in België

Dit artikel, dat eerder verscheen in de eerste Avanti van dit academiejaar, is opeens (weeral) actueel geworden door de malaise bij de VlaamsProgressieven. Bettina Geysen is opgestapt als voorzitter, elk partijkopstuk zegt iets anders, niemand weet welke koers men uit moet gaan en opgaan in de sp.a zien ze al helemaal niet zitten. Electoraal weggevaagd worden of formeel de partij opheffen zijn de enige opties nog denk ik dan zo…

Naar een nieuwe herverkaveling van het politieke landschap?

Enkele jaren geleden leken kartels dé oplossing om het politieke landschap te reorganiseren: de uiteengespatten Volksunie kon overal terecht, en de klassieke partijen dachten goud gewonnnen te hebben.

Voorgeschiedenis

In de Belgische geschiedenis hebben we vaak (pogingen tot) verruimingsoperaties gezien van de politieke partijen om de horizon van de partij open te trekken en nieuwe stemmers aan te trekken: zo was er bvb. de BWP die op het einde van de 19de eeuw zich niet enkel wou beperken tot arbeiders, en zich openstelde voor bedienden en zelfstandigen. Of recentelijk nog het VB dat door het zich afzetten tegen de islam de gunst van de joodse stemmer probeert te winnen.
Ook kartels waren vooral op lokaal niveau een handig vehikel voor verruiming: de partijen die zich voor de verkiezingen aan elkaar vasthingen, konden een groter doelpubliek bereiken en het systeem-Imperiali omzeilen, dat kleine partijen benadeelt. De neveneffecten van kartelvorming en verruimingsoperaties zijn vooral op het nationale niveau echter steeds al vervreemding van het klassieke electoraat van de partij en het verliezen van een uitgesproken profiel geweest. Ook leed een “verbreede” partij wel eens enkele jaren later zwaar electoraal verlies door het allesomvattende karakter van de partij.

De Volksunie

De jongste golf van kartelvorming en verbreding van politieke partijen op nationaal niveau begon onder het paars(-groen) bestuur van Verhofstadt. Meer bepaald het uiteenvallen van de Volksunie in 2001 was een belangrijk keerpunt: de partij die midden de jaren 1950 werd opgericht als politieke arm van de Vlaamse beweging, spatte uiteen na jarenlange spanningen tussen interne fracties, met als klap op de vuurpijl de onenigheid over de Lambermontakkoorden. Het Vlaams-progressieve toekomstproject dat Hugo Schiltz altijd voor ogen had gehad, had afgedaan, en de mandatarissen verspreidden zich over de klassieke partijen of richtten nieuwe partijen op. De progressieve vleugel van de VU, de Toekomstgroep en ID21 geleid door Bert Anciaux, stapten samen in een nieuwe partij: Spirit. De rechtse arm, Vlaams Nationaal, die gegroepeerd was rond Geert Bourgeois, richtte de Nieuw-Vlaamse Alliantie op.
Electorale levensvatbaarheid hadden beide projecten echter niet, en de klassieke partijen waren er dan ook als de kippen bij om de verloren zielen op te vangen: in 2002 al werd het kartel sp.a-Spirit aangekondigt, en na enkele maanden onderhandelen werd ons in 2004 het befaamde kartel CD&V-N-VA gepresenteerd. Alle partijen waren ervan overtuigd dat dit dé politieke strategie voor de toekomst was.

Recente ontwikkelingen

Bij de Vlaamse en Europese verkiezingen van 2004 zette het kartel sp.a-Spirit een verrassend goed resultaat neer, wat het geloof in het kartel van socialisten en Vlaamse links-liberalen enkel maar versterkte. Hetgeen we later zouden leren kennen als het “Vlaams kartel” (met dank aan de media) wist in 2004 grotendeels stand te houden, en de electorale bonus kwam er met vertraagd effect. 10 juni 2007 was hun moment de gloire: de christendemocratische partij had zich hersteld van 40 jaar regeringsdeelname en de tanende populariteit bij de jeugd, en had tamelijk wat zetels gewonnen dankzij de winst van de Vlaams-nationalistische rechtervleugel N-VA.
Bij de sp.a zien we dan weer het omgekeerde verhaal: de grote partij mocht fors incasseren, en de kartelpartner werd volledig van de kaart geveegd – op één senator na die dankzij de kartelformule (en ondanks de kiesdrempel) wel degelijk kan zetelen.
De kartelformule heeft echter niet tot het onverhoopte succes geleid dat men bij CD&V verwachtte – zie de vechtscheiding van het Vlaamse sprookje.

Andere partijen

Ook bij andere partijen hebben we dergelijke verruimingsoperaties gezien: het in 1997 opgerichte Vivant stapte in 2004 in kartel met de VLD naar de kiezer, en is sinds 2007 zelfs volledig opgegaan in het vernieuwde OpenVLD. Voor zover Vivant als liberale beweging en partij enig electoraal belang had, is dit zeker geen slechte beslissing geweest van de VLD, aangezien zij samen met de MR als beste verliezers van 8 jaar paars uit de bus zijn gekomen.
Diezelfde MR heeft trouwens ook een verregaande vorm van kartelvorming doorgevoerd: in 2002 smoltten o.m. de PRL en het FDF samen in een nieuwe partij, waarbij de oude partijen echter gedeeltelijk de eigen structuren behielden – waaronder hun voorzitter, met op kop de befaamde Olivier Mangain. In combinatie met de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, die de partij een groot electoraal voordeel oplevert, slaagde de partij erin voor het eerst in decennia over de PS in zowel stemmenaantal als zetels te springen. Een doorgedreven integratie van de kleine partij bij de grote kartelpartner leek voor de twee partijen in bovenstaande voorbeelden positief.
Sommigen blijven echter geloven in dit systeem van lijstvorming. Na het lauwe succes van het kartel VB-Vlott in 2006, geloofde men er niet meer in in 2007 en trok het VB alleen naar de federale verkiezingen. Na de verwachte tegenvallende resultaten van het VB, en de onverwachte winst van Lijst Dedecker, wou Bruno Valkeniers in juni van dit jaar echter maar al te graag een kartel aangaan met Lijst Dedecker. De LDD-voorman moest er echter niet van weten en gelooft in z’n eigen kracht.

De toekomst

De kartelformule, in al haar vormen als manier om een politieke partij te verbreden en nieuwe electoraten aan te spreken, is dus voor de partijen zelf zeker geen overwegend negatief verhaal omdat het (tijdelijk) electoraal gewin oplevert. Het valt echter op dat de klassieke kartelformules, waarbij de aparte partijstructuren volledig behouden worden, de laatste 10 jaar niet zo succesvol zijn geweest – met de recentste verkiezingen en alle gebeurtenissen die erop volgden als veruitwendiging van dit falend systeem van electorale recyclage. De keuze die de kiezer maakt blijft ook belangrijk: er treedt immers een zekere verschraling van het partijlandschap op. Indien de kartels met één stem spreken, winnen ze echter aan geloofwaardigheid (CD&V-N-VA in 2007), die snel kan verloren worden (CD&V en N-VA in 2008). Indien er een kartel ontstaat met twee gezichten – de socialistische sp.a en het links-liberale Spirit – gaat de kiezer liever voor (aanvankelijke) duidelijkheid en zekerheid. Om alle bovenstaande redenen is het dan ook onaannemelijk dat de vaak besproken Forza Flandria er ooit zal komen: kartels zijn tijdelijke fenomenen, en zeker geen secure electorale basis voor een politieke partij in ons land.

Didier verdient ermee (?)

Wat lezen we in De Standaard online?

Reynders maakt reclame voor horloges

‘Ik ben erg blij dat ik sinds 10 september een horloge van Philip Stein draag’, zegt vicepremier en minister van Financiën Didier Reynders in een reclamefolder van het luxehorlogemerk. Dat melden Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg vrijdag. De Gentse politicoloog Carl Devos vindt het niet kunnen dat Reynders meewerkte aan de reclamefolder. ‘Dit is duidelijk in strijd met de politieke deontologie. Hij creëert op zijn minst het vermoeden dat hij door het bedrijf betaald wordt’, luidt het.

Reynders is niet de eerste politicus die in de reclameval trapt, zo schrijven de kranten. Onder meer Mieke Vogels (Volvo) en Margriet Hermans (Story) deden het de vicepremier voor.

Komaan zeg. Een beetje waardigheid heb je toch wel als politicus. Ik vermoed echter dat ook dit zomaar van Reynders zal afglijden, zoals z’n rampzalig beheer van Financiën de voorbije acht jaar en de notionele intrestaftrek…