CATEGORY: doen en laten

Uitslapen op maandag – avontuur op de arbeidsmarkt

Vandaag was de laatste maandag in ongetwijfeld een lange tijd dat ik kon uitslapen, thuis blijven en na de middag een blogpost beginnen schrijven terwijl ik nog niet een halve werkdag achter de kiezen heb.

De laatste maandag in een lange tijd die in het verschiet ligt evenwel. De voorbije weken had ik soms ook al de mogelijkheid om eens een uurtje langer te blijven liggen. Eind februari kon ik immers aankondigen dat ik vanaf nu freelance online marketeer ben. Dat wil zeggen dat ik niet meer in vaste loondienst online marketing taken ging vervullen, mijn eigen klantenbestand zou aanleggen en zo mijn boterham met confituur verdienen. Freelance impliceert je eigen uren bepalen – hence sommige maandagmorgens – maar uiteraard ook veel werken. Ik heb al veel gesprekken gehad met potentiële klanten en partners, met m’n concullegae en uiteraard ook met mijn boekhouder. Bij deze een shout-out naar Jeroen, die me al goed heeft geholpen bij het behandelen van hopen administratie, een kritisch-constructieve blik op mogelijke werkopportuniteiten en de persoonlijke babbel die er altijd bijhoorde. (Ik kan niet linken naar zijn website want die heeft hij niet. Misschien moet ik hem dat eens aanbieden…)

Logic-Immo.be logoEnkele gesprekken en offertes verder en ik kon beginnen op mijn eerste project – en meteen een enorm uitdagend. Zo werk ik sinds begin maart bij Logic-Immo.be als Content & Community Manager. Als deel van de Belgische (Franstalige) mediagroep IPM brengt Logic-Immo aanbiedingen van immokantoren bij de consument. Gegarandeerde kwaliteit dus: de experten doen verkoop & promotie, geen particuliere zoekertjes, geen verkopen van bij notarissen. Een enorm aanbod, geen kleine speler en een groot netwerk via de gedrukte magazines en kruisbestuiving met de andere onderdelen binnen de IPM groep. Ondertussen blijf ik echter klantenontmoetingen hebben want het is natuurlijk enorm belangrijk om voldoende werk te hebben. Volg gerust mijn Twitter-account voor meer updates over wat ik daar en elders uitsteek….

Het plan was dus wel degelijk om mij volledig, voltijds en vol enthousiasme op het freelance leven te werpen. Al dan niet met uitslapen op maandag. Along came an offer I couldn’t refuse… Volgende week maandag start ik immers halftijds en tijdelijk (6 maanden) als kabinetsmedewerker van schepen Maite Morren van Elsene. Ik ga er communicator worden en zorgen dat het werk dat de gemeente verricht op Maite haar beleidsdomeinen én uiteraard het werk van Maite zelf als schepen vindbaar, duidelijk en verspreid geraakt. Denk website, nieuwsbrief, sociale media, flyers, affiches en zo meer.

Maite MorrenMaite is ook bekend als voorzitter van Animo, de jongerenbeweging van sp.a waarin ik al enkele jaren actief ben. Elsene is ook bekend als die gekke gemeente die op 1 april bekendmaakte om een kabelbaan te willen installeren om zo het verkeer te ontlasten. Maite is als 9de en enige Nederlandstalige schepen bevoegd voor Nederlandstalige aangelegenheden, wijkleven, economaat, telematica en drukkerij – en ze kan één kabinetsmedewerker in dienst nemen. Die start halftijds in mei en voltijds in oktober – en in de tussentijd kom ik erbij.

An offer I couldn’t refuse: politieke communicatie, een kabinet, Brussel als politieke omgeving, een jonge schepen, een “first timer” als schepen, … Moet ik nog argumenten geven? Het aanbod overviel me en ik heb het graag aangenomen – kansen moet je grijpen! Je zal me de komende weken dus als regelmatige pendelaar naar Brussel kunnen vinden. Uitslapen op maandag zit er dan niet meer in: dan start de werkweek voor iedereen, en ook de politieke week.

Dampoort: bijna weer van dat

Vandaag wééral bijna overreden aan de Dampoort. Ik steek over OP het fietspad, ik héb voorrang, en nóg was het enkel aan mijn snelle reflexen en een ruk aan m’n stuur naar links te danken dat ik niet onder een witte Vlaming z’n autowielen zat.
Onderstaande tekening verduidelijkt het een beetje:

Ik in het geel, de auto in het fluo. De driehoeken zijn plaatsen waar die persoon voorrang moet geven.
Ik kom van de Dendermondsesteenweg (onderaan): ik geef voorrang (er kwamen geen auto’s of fietsers aan), ik fiets door op het fietspad, en daar waar het “ox”-tekentje staat was het van dat: een auto die vanop de Land van Waaslaan kwam (rechts) had me duidelijk niet gezien, want hij was reeds vrolijk over het zebrapad en het fietspad toen hij me pas bemerkte, alwaar hij tot stilstand kwam met mij nét niet voor/onder zijn wielen had. Een snelle reactie zorgde er immers voor dat ik naast hem terecht kwam (niet op de grond gelukkig) en niet ervoor.
De auto op de foto staat evenver als de auto daarstraks stond toen hij stopte. Zucht. Tijd dat ze er iets aan doen daar – en aan de rest van de Dampoort, pff.

Ubuntu cd’s: evolutie

Vandaag m’n nieuwste bestelling ubuntu 8.04 cd’s gaan ophalen bij De Post op het Stapelplein. Heb er even de dichtstbijzijnste ubuntu cd-roms bijgenomen en een fototje genomen (en snel snel opgekuist met GIMP):


Met de wijzers van de klok mee: Ubuntu 5.10, uitgekomen op 13/10/2005 (met nog een aparte live-cd en installatiecd); 7.04, uitgekomen op 19/04/2007; 7.10, uitgekomen op 18/10/2007; 8.04, de jongste telg, verschenen op 24/04/2008. Het cd-casje van Hardy Heron ziet er veruit het mooiste uit – eindelijk dat vuil beige gedumpt, hoera!
En hoe weet ik dat allemaal? Wikipedia natuurlijk. Voor zover ik me het kan herinneren gebruik het al (al dan niet in combinatie met Windows) sinds 5.04, de tweede release die verscheen in april 2005. Al meer dan drie jaar dus. Ik ben trots op mezelf! Volgende keer: welke linux-distro’s heb ik al gebruikt?

Le Bien Public


Gisteren heb ik in het Stadsarchief in “Le Bien Public” gelezen, een oerkatholieke burgerkrant, uit het begin van de vorige eeuw. Daar waar ik bij “De Gentenaar” op ongeveer 50 min. een maand kon doorworstelen, heb ik nu op 2 uur slechts 20 dagen kunnen lezen. Wetende dat ik 11 maanden oud nieuws moet lezen, zijnde ca. 335 dagen, leert een snelle berekening me dat ik nog een goeie 25 uur in het archief zal mogen vertoeven om alleen nog maar alle artikels doorgenomen te hebben. En m’n taak rond de Tentoonstelling moet al begin april binnen… Gelukkig kon ik gisteren rekenen op het gezelschap van Itterbeekje (blog is blijkbaar verdwenen, dankje Thijs) – mijn held.

National Geographic: vroeger en nu


Vroeger hadden we een abonnement op de Nederlands(talig)e versie van “National Geograpic”, het wereldberoemde magazine dat de bovengemiddelde mens wenst te informeren over het begrip “wereld” in de ruimste zin van het woord: bestaanwijzen van bevolkingsgroepen, natuur, kosmos en reisverslagen zijn 4 sleutelwoorden die zo’n beetje de inhoud weergeven. We hadden een abonnement, “dankzij” mij, omdat ik de foto’s die erin stonden vaak adembenemend vond – de woestijn, gorilla’s gefotografeerd op 3 meter, spinnen in close-up – en de teksten die erbij stonden me een bevredigend gevoel van intellectualisme gaven. Na verloop van tijd kwamen er geen gele boekjes meer in de bus, omdat ze toch niet gelezen werden.
Gisteren, in het wachten op een vriend die te laat op een afspraak was, besloot ik om me iets van lectuur aan te schaffen in de dichstbijzijnste supermarkt, en het werd Delhaize. Strips hebben ze amper – een handjevol Kiekeboe’s misschien – maar kranten en enkele magazine’s wél. Met het idee “laat ik eens een interessant boekske kopen” sloeg ik de Humo en Flair over, en werd het National Geographic Magazine.
Eerste opmerking: de bladspiegel. Het is nu véél aangenamer om het boekje door te lezen doordat er meer marge is en de tekst gewoonweg beter geschikt is t.o.v. de afbeeldingen. Tweede opmerking: de foto’s. Die blijven schitterend. Spijtig dat ze het niet op groter formaat uitbrengen.
Derde, en belangrijkste opmerking: de tekst. Man, wat een achteruitgang! Daar waar vroeger de foto’s dienden de degelijke teksten te ondersteunen – (semi-)wetenschappelijke essays vond je in elk nummer – is men nu overgestapt op het devies “eerst de foto, dan de tekst”. Het beetje tekst dat je dan toch voorgeschoteld krijgt, getuigt van niet veel diepgang, en beschrijft eerder dan dat ze analyseert. Daar waar NG vroeger een introductie tot de wondere wereld was in al haar facetten en hier af en toe een grondige analyse van maakte, is het tegenwoordig zoeken naar een zweem van wetenschappelijkheid. De uitspraak van prof. Thoen in één van de eerste lessen van “Ecologische Geschiedenis” dit jaar past volledig in deze context: hij verweet National Geographic Channel de populistische toer op te gaan en meer amusement dan informatie en documentatie te brengen. Ik geef hem geen ongelijk.

There are no more results.